:: like water maybe? ::

:: Tuesday, April 20, 2004 ::

Heya!
Ben ik ook weer, alsof ik geen leven heb! Heb ik wel, en dat bestaat voornamelijk uit letters, schrijven en lezen, dus het valt wel mee.. Over schrijven gesproken, een vriendin van mij heeft een leuk stukje geschreven over de magie van schrijven; dit is de eerste alinea: ‘Het begint met een stip dat langzaam verandert in een streep en vanaf dat moment vloeiende lijnen die woorden vormen. De woorden vormen zinnen, regels, alinea's, totdat op het laatst pagina's gevuld zijn. Pagina's gevuld met woorden die mijn IK omschrijven, mijn emoties weergeven, gedachtegangen van mijn hersenen.’ Nice!
Het is alleen lastig goed te schrijven; dat wat je wilt zeggen overkomt en het nog mooi klinkt ook. Het lastige daarvan is dat het zo moeilijk is om iets anders dan clichés te schrijven, waardoor alles betekenisloos wordt en niet eens mooi klinkt ook. Het is alsof je door een bos (dit bos moet je zien in de oude romantische betekenis, vol leven en magie, zoals kunst zou moeten zijn) loopt en je weet dat je tussen de bomen door moet om een speciale plek te vinden. Maar aan beide zijden van het pad staan hoge hekken waar niet doorheen te komen valt. Zodoende kun je niet anders dan het pad aflopen zodat je zoals iedereen op hetzelfde punt terechtkomt, de plaats waar oppervlakkige gedichten, ondoorzichtige redenaties en meer afschuwelijke zaken geboren worden. Je zal dus door het hek moeten! Maar hoe?
Niet door het omzeilen van het hek, dit is onmogelijk, je zult enkel via een ander platgetreden pad op hetzelfde punt komen, alle wegen leiden naar Rome (Rome moet branden, waar is Nero?). Het hek zal vernietigd moeten worden. Het is dus zaak dit hek te leren kennen, wat is zijn fundering, wat maakt het zo onoverkoombaar? Een deel van dit probleem heb ik deels beschreven in het artikel ‘pink is the new red’ [http://staalfabriek.blogspot.com]; de mensen hebben zelf de kracht niet meer over het hek te komen. Ze zijn ongeïnteresseerd deze kloof, dit hek te overbruggen. Of moegestreden, of gewoon in wezen niet in staat te ontsnappen aan de monsterachtige macht van het cliché.
Een andere reden dat het zo moeilijk is iets te zeggen is het taalgebruik zoals dat deze dagen gebezigd wordt. Wanneer alles in zijn grootste vorm wordt gebracht is het natuurlijk moeilijk meer van minder gemeende zaken te onderscheidden. En dat is zo. Onze zinnen hangen van de overdrijvingen aan elkaar. Als je bij iedere lichte schok verklaart dat je doodsbenauwd bent, wat zeg je dan de keer dat je het echt bent? Hoe onderscheid men onder degenen die als gek betiteld worden hen die écht gek zijn van hen die slechts vrolijk zijn? Mij dunkt dat dit punt duidelijk is.

:: david 5:49 AM [+] ::
...